Δημήτρης Παπαδής

Η αλαζονεία που αναπτύσσει ο άνθρωπος λόγω της γνώσης πάνω σε ζητήματα που αφορούν την ύπαρξή μας αλλά και άλλων έμβιων όντων και σε συνδυασμό με την τεχνογνωσία της εποχής, του δίνει το θάρρος να παίξει το ρόλο του Θεού – ενός σύγχρονου δημιουργού που φτιάχνει όντα καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή του. Οι προσπάθειες του ανθρώπου να κατασκευάσει ένα ον μέσω τεχνολογικών επιτευγμάτων, κρίνονται όχι μόνο μηδαμινές μπροστά στο θαύμα της φύσης, αλλά και ανίκανες να δημιουργήσουν το πιο σημαντικό συστατικό μιας ύπαρξης – την ψυχή. Η ψυχή δεν είναι κάτι που προσδιορίζεται μέσω λογισμικού ή τεχνητής νοημοσύνης και ακόμα δεν είμαστε ικανοί να καταλάβουμε την ευρύτητα και την "υπόσταση" της ανθρώπινης ψυχής. Το πνεύμα δεν είναι κάτι που εγκλωβίζεται σε τεχνητά σκεύη ή κλουβιά, είναι σαν το φως, δεν καλουπώνεται, δεν φυλακίζεται και δεν έχει όρια. Σε αυτό το πλαίσιο κινείται και το φωτιστικό που δημιούργησα. Μέσα από μεταφορές θέλησα να διαφυλάξω την καθαρότητα της ψυχής, δείχνοντας την υπεροχή της, καθώς υπερτερεί από κάθε τι τεχνητό. Το φωτιστικό απαρτίζεται από τρία βασικά μέρη: Ένα οργανικό πλέγμα από πολυμερές το οποίο συμβολίζει το υποκατάστατο της σάρκας και αποτελείται από το φωτιστικό Andromeda του Ross Lovegrove με μερικές παραλλαγές στη μορφή και το σχήμα. Ένα μεταλλικό πλέγμα που συμβολίζει το υποκατάστατο του οργανισμού που δημιουργήθηκε με βάση την X Lounger (τύπου Bird’s nest) του Schreiber με αλλαγή στην κλίμακα της πλέξης. Τέλος, έχουμε το φως που συμβολίζει την ψυχή και αρχική επιρροή αποτέλεσε το φωτιστικό Lucellino του Igno Maurer, αλλά στη συνέχεια απλοποιήθηκε και η ουσία των φτερών μεταφράστηκε σε κίνηση της σφαίρας στο εσωτερικό του φωτιστικού λόγω της απωθητικής δύναμης μαγνητικών πεδίων των οποίων οι μαγνήτες τοποθετούνται στοχευμένα στο σκελετό. Έτσι το φως θα είναι σε διαρκή κίνηση έχοντας οπτικά τη δυνατότητα «διαφυγής».