ΔΑΡΕΙΟΣ ΚΑΡΠΑΘΑΚΗΣ

Προβληματισμοί: Το έπιπλο ως πολυτέλεια αλλά και αντίστροφα: υποτίμηση του παραγωγικού τομέα λόγω οικονομικής και αισθητικής κρίσης. Για τους παραπάνω προβληματισμούς σε αυτό το project θα γίνει μια προσπάθεια να συνδιαστούν ο απλός και εύκολος τρόπος κατασκευής με ανθεκτικά και ευπρόσιτα υλικά, η ιδεολογία της επανάχρησης με τον ορθολογικό σχεδιασμό, το καλαίσθητο design με τον μέσο πολίτη. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα έπιπλο που ο τρόπος κατασκευής, τα υλικά και η διαδικασία συναρμολόγησης θα κυκλοφορούν ανοιχτά στο κοινό, καταρρίπτωντας το χάσμα μεταξύ ενός ακριβού design επίπλου και ενός επίπλου στο σπίτι μιας μικροαστικής ομάδας. Το έπιπλο σχεδιάστηκε από έναν σχεδιαστή (στην προκειμένη περίπτωση φοιτητή της ΕΑΔΣΑ του ΤΕΙ Σερρών), κυκλοφορεί όμως σε ανοιχτή μορφή στο ευρύ κοινό για να χρησιμοποιηθεί από την καταναλωτική μάζα. Σαν μια ιδανική μοίρα προβλέπεται να προσαρμόζεται και να επανασχεδιάζεται - άρα και να εξελίσσεται - από τον κάθε χρήστη ξεχωριστά, με αποτέλεσμα από ένα αρχικό σχέδιο να προκύψουν "Χ" διαφορετικά έπιπλα για "Χ" διαφορετικούς χρήστες. Η σύνθεση αποτελείται από δύο ξύλινα επίπεδα

μεταξύ τους σε άνισα ύψη και γωνίες με κύριο στόχο την καλύτερη επικοινωνία μεταξύ των χρηστών. Για μεγαλύτερη άνεση, το έπιπλο επιτρέπει στους χρήστες να ξαπλώσουν ή και να αναπαύσουν την πλάτη τους χάρις στις μεγάλες επιφάνειές του. Γίνεται αμέσως αντιληπτό στον θεατή / χρήστη πως παρά την πολύγωνη και πολυεπίπεδη μορφή του, το έπιπλο δεν έχει κατασκευαστεί με εξεσυζητημένους τρόπους κατασκευής ή με δυσεύρετα υλικά. Αυτό ήταν και το κυριότερο σκεπτικό που επιρρέασε την μορφή του πριν καν δημιουργηθεί. Ήταν από την αρχή αδιαπραγμάτευτο πως θα έπρεπε να κατασκευάζεται από τους ίδιους τους χρήστες χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις και δεν θα απαιτούσε ακριβά εργαλεία ή τεχνικές κατασκευής που δεν είναι προσβάσιμες στο ευρύ κοινό.